Język malajski.html

dolar amerykański(USD): 2,8673



Bahasa Melayu * بهاس ملايو
Obszar	Malezja, Brunei, Filipiny, Singapur, Tajlandia, Indonezja i inne
Liczba mówiących	20-30 milionów
Ranking	54.
Klasyfikacja genetyczna	Języki austronezyjskie *Języki malajsko-polinezyjskie **Język malajski
Pismo	łacińskie, arabskie
Status oficjalny
język urzędowy	Malezja, Singapur, Brunei
Regulowany przez	?
Kody języka
ISO 639-1	ms
ISO 639-2	may/msa
SIL	MLI
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku malajskim
W Wikisłowniku: Słownik języka malajskiego

Język malajski – język należący do rodziny języków austronezyjskich. W 1986 roku miał około 18 mln użytkowników. Jest językiem rodzimym Malajów zamieszkujących Półwysep Malajski i pewne regiony Sumatry. Jest językiem urzędowym Malezji i Brunei, jednym z czterech języków urzędowych Singapuru oraz językiem roboczym Filipin i Timoru Wschodniego. Forma malajskiego zaadaptowana przez Malezję nazywa się bahasa malaysia. W Singapurze i Brunei znany jest pod nazwą bahasa melayu. Język malajski został ponadto zaadaptowany do roli języka urzędowego przez Indonezję w momencie uzyskania niepodległości i otrzymał nazwę bahasa indonesia.

Standardowa postać języka malajskiego, uzgodniona przez Indonezję, Malezję, Filipiny i Brunei, nazywa się bahasa riau, czyli język Archipelagu Riau, długo uważanego za miejsce narodzin języka malajskiego.

Wszelkie różnice w nazwach odzwierciedlają bardziej różnice polityczne niż lingwistyczne.

Malajski jest językiem aglutynacyjnym.

edytuj Alfabet i wymowa

Język malajski posługuje się dwoma alfabetami: arabskim i łacińskim. Poniższe zestawienie przedstawia wykaz różnic w malajskiej i polskiej wymowie poszczególnych liter alfabetu łacińskiego (litery pominięte są w obu językach wymawiane tak samo)

• A może oznaczać samogłoskę centralną, lub tylną (jak w polskim)
• C = polskie ,,cz”
• Dz jak angielskie ,,th” dźwięczne
• E może oznaczać samogłoskę półotwartą (jak w polskim) lub półprzymkniętą (jak w polskim między spółgłoskami miękkimi), może też oznaczać szwę [ə]
• H jest głoską krtaniową (w polskim miękkopodniebienną), bezdźwięczną (jako bezdźwięczną wymawia ją dziś większość Polaków, lecz w j. staropolskim litera ta oznaczała głoskę dźwięczną, co utrzymuje się dziś w niektórych gwarach, głównie na pograniczu wschodnim)
• J = polskie ,,dż”
• Kh jak polskie ,,ch”, a także ,,h” w wymowie większości Polaków (głoska bezdźwięczna)
• Ng miękkopodniebienne jak w polskim słowie ,,ręka” ['rεŋka]
• Ny = polskie ,,ń”
• Q oznacza spółgłoskę języczkową, (polskie ,,k” jest miękkopodniebienne)
• R może oznaczać spółgłoskę drżącą (jak w polskim), lub uderzeniową (występuje w j. polskim przy mniej starannej wymowie)
• Sy = polskie ,,sz”, lub ,,ś”
• Ts jak angielskie ,,th” bezdźwięczne
• V może oznaczać głoskę wargowo-zębową dźwięczną szczelinową (jak polskie ,,w”), lub wargowo-zębową dźwięczną półotwartą
• W jak w angielskim (polskie ,,ł” niekresowe)
• Y = polskie ,,j”

Oprócz spół- i samogłosek występują też dyftongi.

edytuj Różnice między bahasa malaysia i bahasa indonesia

Bahasa indonesia różni się od bahasa malaysia zapożyczeniami z jawajskiego oraz holenderskiego, np. słowo 'poczta' w bahasa malaysia to 'pejabat pos', a w bahasa indonesia 'kantor pos' ('kantoor' po holendersku znaczy 'poczta'). Dźwięk 'u' jest reprezentowany w bahasa indonesia przez 'oe', tak jak w holenderskim. Dźwięk 'cz' w bahasa malaysia – przez 'c', a w indonesia do niedawna był zapisywany jako 'tj'.